سخنی نيست...

به ئولين و ثمينِ باغچه‌بان
چه بگويم؟ سخنی نيست. می‌وزد از سرِ اميد نسيمی،
ليک تا زمزمه‌يی سازکند

در همه خلوتِ صحرا به ره‌اش نارونی نيست. چه بگويم؟ سخنی نيست.


...

...

در مرزِ نگاهِ من
از هر سو
دیوارها
بلند
دیوارها
چون نومیدی
بلند است.

آیا درونِ هر دیوار
سعادتی هست
و سعادت مندی
و حسادتی؟
که چشم اندازها
از این گونه
مشبک...

مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت.............خرابم می‌کند هر دم فریب چشم جادویت
پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن.............که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت
سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم.............که جان را نسخه‌ای باشد ز لوح خال هندویت
تو گر خواهی که جاویدان جهان...

یا رب! این شمعِ دلْ افروز زِ کاشانه‌ کیست؟................جان ما سوخت؛ بپرسید که جانانه کیست
حالیا خانه براندازِ دل و دین من است................تا در آغوش که می‌خُسبد و همخانه کیست
باده‌ی لعل لبش، کز لب من دور مَباد،................راح روح که و پیمانْ دِهِ پیمانه کیست؟
دولت صحبت آن شمع...